Waarom timmerman Sjoerd (67) ook na zijn pensioen nog aan de sluisdeuren van Noordpolderzijl werkt. 'Prachtig werk hoor'
In dit artikel:
Vrijdag krijgen de sluisdeuren van het sluisje van Noordpolderzijl — de kleinste getijdenhaven van Nederland — weer hun plek. Donderdag werd in de werkplaats van Koninklijke Oosterhof Holman in Harlingen druk de laatste hand gelegd aan vier nieuwe deuren die in de uitwateringssluis geplaatst worden.
In een loods vol zaagsel en hamergeluid werkten een handjevol timmerlieden en monteurs aan twee vloeddeuren en twee ebdeuren. De vloeddeuren zijn vervaardigd uit gerecycled tropisch hardhout, meten 2,12 m breed bij 3,5 m hoog en wegen circa 2,2 ton; de iets kleinere ebdeuren zijn 3 m hoog en 1,6 ton zwaar. Projectleider Pieter van Dijk, die gewend is aan veel grotere constructies, noemt ze gekscherend “veredelde tuindeurtjes”. Gepensioneerde timmerman Sjoerd Gravendijk staat nog regelmatig in de werkplaats en graveerde het jaartal 2026 in een van de deuren; ook Oane Pusthumus en monteur Jos van der Velde zijn betrokken bij de montagewerkzaamheden.
Het sluisje zelf stamt uit de inpoldering van 1811: destijds diende het als uitlaat voor overtollig polderwater naar de Waddenzee en werd alles handmatig bediend door de sluiswachter, die rekening moest houden met wind, getij en verwachte neerslag. De constructie verloor zijn functie nadat in 1981 een elektrisch gemaal werd gebouwd en de zeedijk later in het Deltawet- kader werd opgehoogd; inmiddels is een deel van het oude sluisje door de dijk bedekt.
De terugplaatsing van deuren is geen technisch noodzakelijke maatregel maar een historisch herstelproject, in opdracht van Waterschap Noorderzijlvest en Landschapsbeheer Groningen. Acht jaar geleden werd de sluis al gerestaureerd, maar hergebruik van de oude deuren bleek niet mogelijk, aldus betrokkenen. Met de nieuwe deuren willen de opdrachtgevers het karakter van het landschap behouden en doorgeven aan volgende generaties.
Kortom: het gaat niet om het herstel van functionaliteit, maar om behoud van erfgoed en ambacht — zichtbaar in het werk van ervaren timmerlieden en vakmensen die een klein, maar betekenisvol stukje waddenkust weer in oude luister herstellen.