Eerste wandelaars Ziltepad slapen in de kerk in Losdorp. 'Ik moet nog vragen of ze een gekookt eitje willen'
In dit artikel:
Na ruim drie weken en meer dan 400 kilometer lopen zijn vijf wandelaars van het nieuwe Ziltepad bijna bij het einde: zij brachten maandag hun een-na-laatste nacht door in de Johanneskerk van Losdorp. De groep, onder wie de 31‑jarige Ruben Hoekstra uit Winsum, begon bij Den Helder en volgt in totaal 22 etappes langs de Waddenkust naar Termunten — een route van ongeveer 440 km die begin april officieel werd geopend door onder meer Stichting Oude Groninger Kerken en Stichting Alde Fryske Tsjerken in samenwerking met Visit Wadden.
De wandelaars trekken vooral alleen hun tocht; Hoekstra liep bijna elke dag en waardeert het Ziltepad als combinatie van fysieke inspanning en veel tijd om na te denken. Hij verloor de afgelopen jaren veel van zijn aandacht aan de zorg voor zijn ernstig zieke dochter; nu het beter gaat wilde hij ruimte voor zichzelf vinden. Tijdens de etappe tussen Godlinze en Losdorp trotseerde hij miezerregen en noordelijke wind, maar genoot van het polderlandschap, bloeiende perenbomen, watervlaktes en het zicht op de Waddenzee langs de dijken. Kleinschalige observaties — zoals scheurtjes in de klei door recente droogte — illustreren hoe nauwgezet wandelend landschap wordt ervaren. Sommige medewandelaars gebruikten de tocht voor concrete bezinningsvragen, van afscheid nemen van een bedrijf tot overdenken van de toekomst.
In Losdorp logeerden de wandelaars als eerste gasten in de kerkzaal van de Johanneskerk; dat is de eerste Groningse kerk op het Ziltepad waar overnachtingen mogelijk zijn. Vrijwilligers Hilda Olinga (73) en Max de Haan (75) verzorgden koffie, koek en een warme ruimte, stookten de kachel op en zetten veldbedden tussen de kerkbanken. De bedden zijn deels tweedehands of geleend, er is een magnetron voor eenvoudige maaltijden en het ontbijt wordt door vrijwilligers bereid. De inzet van buurtbewoners leverde later extra dekens op; slapen in een koele kerk is minder idyllisch dan het klinkt, maar wordt nadrukkelijk als een vorm van gastvrijheid en toevlucht gezien.
Klein praktische ongemakjes kwamen ook naar voren: fysieke routekaarten die je bij kerken kunt meenemen ontbraken bij een stop, waardoor gebruik van de online kaart onvermijdelijk werd. De wandelaars hebben nog twee dagen te gaan naar Termunten om het volledige Ziltepad af te ronden. Voor deelnemers als Hoekstra heeft de pelgrimstocht niet alleen een sportief doel, maar ook een herwonnen gevoel van rust en ruimte dat hij hoopt thuis voort te zetten.