Danila (29) uit Rusland en Maksym (41) uit Oekraïne raken bevriend in Groningen: 'Voor je mentale gezondheid heb je vrienden nodig'
In dit artikel:
In Groningen ontstond een onverwachte vriendschap tussen twee vluchtelingen uit vijandige landen: Danila Kharchenko (29) uit Rusland en Maksym Pimenov (41) uit Oekraïne. Ze leerden elkaar kennen via Buddy to Buddy, een landelijke vrijwilligersorganisatie die nieuwkomers koppelt aan lokale vrijwilligers om sociale netwerken, taalvaardigheid en kennis van de stad te bevorderen. In Groningen begon het project in 2024 en zoekt nog steeds meer Nederlandse buddies.
Danila, voormalig journalist die schreef over corruptie, vroeg asiel aan in Nederland. Maksym studeerde rechten in Kiev en woonde op de door Rusland bezette Krim; hij vertrok om te voorkomen dat hij mogelijk opgeroepen zou worden om tegen zijn eigen land te vechten. Beiden verzetten zich tegen Poetin en de oorlog — Maksym verwoordt het kernpunt: “Als je maar tegen Poetin en de oorlog bent.” Dat gedeelde standpunt en hun vluchtverhaal vormden de basis voor begrip en vriendschap.
De koppeling werkt informeel en gelijkwaardig, zegt coördinator Merel Nieland: geen hiërarchische hulpverlening maar samen bepalen wat men onderneemt. In het buddycafé bouwden Danila en Maksym een band op; vrijwilliger Afiena Huizinga (67) werd Danila’s buddy en is nu bijna wekelijks met hem en zijn dochter op pad. Ze delen culturele uitstapjes — van de Martinitoren naar klassieke concerten — en Afiena helpt Danila Nederlands te oefenen terwijl ze hem introduceert in Groninger geschiedenis en gewoonten.
Maksym woont in een opvang in Emmen, spreekt weinig Nederlands en ziet zijn toekomst onzeker nu zijn tijdelijke Europese bescherming over een jaar afloopt. Hij voelt zich vaak eenzaam en maakt zich zorgen over wat daarna komt. De sociale contacten via Buddy to Buddy geven hem troost en structuur; samen met Danila wandelt hij, kookt en praat over zorgen. Voor beiden is het sociale netwerk cruciaal voor hun mentale gezondheid.
Het verhaal illustreert hoe buurtnetwerken en vrijwilligerswerk bruggen kunnen slaan tussen mensen van tegenstrijdige nationaliteiten. Naast persoonlijke veerkracht laat het ook zien dat integratie niet alleen gaat over procedures, maar over gelijkwaardige menselijke ontmoetingen die dagelijkse steun en een perspectief op een nieuw thuis bieden.